UZNANIE JEDNOSTKI ZA PODMIOT

Uznanie jednostki za podmiot stosunków prawnych oznaczało nabycie przez nią takich praw obowiązków, które potwierdzały jej pozycję jako jednostki wolnej (status liberta- tis), posiadającej rzymskie prawo obywatelstwa (status cmtatis) oraz zajmującej określoną pozycję w rodzinie (status familiae). Godność i wolność obywatela wzmacniała obowiązująca w prawie rzymskim zasada personalności (podobnie jak w innych systemach prawnych świata antycznego). Polegała ona na tym, że moc obowiązywania prawa nie opierała się (jak w przypadku greckich polis czy współ­czesnych państwach) na zasadzie terytorialności, to znaczy podległości prawu obo­wiązującemu na terytorium danego państwa, lecz obowiązywania prawa tylko wo­bec obywateli danego państwa, niezależnie od tego, gdzie się znajdują. Godnym podkreślenia elementem rzymskiej koncepcji „obywatela”, na który zwrócił uwagę W. Osuchowski (1981: 179), było to, że : „Oprócz trzech podsta­wowych status na pełną zdolność prawną obywatela rzymskiego, dozwalaj ącą mu na uczestniczenie w życiu prawnym, wpływało jeszcze korzystanie z czci obywa­telskiej – existimatio. Przez existimatio rozumiano w prawie rzymskim poważa­nie, jakie należało się obywatelowi w życiu społecznym”. Utrata czci obywatel­skiej była równoznaczna z pozbawieniem praw obywatelskich.

This entry was posted in Jednostka i społeczeństwo. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *